bu konuda içimi dökmem lazım

küçükken mutlaka merak etmişsinizdir. gidenler nereye gider diye. dünyayı anlama ve güvende hissetme çabası. gittikleri yeri kötü farz ettiğim olmuştu. herkes ağladığı için. bilinmeyen bir kaynaktan gelen bir tehdidi sezinlemek. hiç mutlu birini görmedim ağaçlarının altında, yatak başlarında dizilirken inci gibi. yitip gitti ne güzel insandı. artık insan değiller herhalde diye düşünürdüm. mesela toprağın altında çürüyen insanların hâlâ biraz daha canlı olduklarına inanırdım. belki geri gelir ben iyileştim derler diye beklerdim. bir yerlerde bekliyor olmaları ya da geri dönmeleri fikrine tutunmak. ne zor kavramlar var çocuklara anlatmak için. anneme olan kızgınlığım çocuklara doğru aktarmanın yolunu ben de kestiremeyince dinginleşti belki. neyse konu bu değil. çocuklara ölümü anlatmanın gerçekten de kusursuz bir yolu yokmuş artık ölümü biliyorum ya da bildiğimi sanıyorum. büyüdüm. eşşşşek kadar oldum. çok karanlık olduğunu tahmin ediyorum. ama her şeyin mutlak bir sessizliğe ve dinlenmeye çekildiği uçsuz bucaksız bir dinginlik demeye ne zaman başlarım bilmiyorum. bunu en yakınımdaki insanlar için diyebilecek olgunluğa erişebilir miyim. bu başıma gelebilir mi. ne zaman yok olacağız. kurallar nedir. ben, yakın arkadaşlarım, selam verdiğim tatlı insanlar, az tanıdığım çok sevdiklerim. bir çocuğun sorduğu sorular gibi bir tanım istiyorum. ve çok sinirleniyorum. ellerimi ve dişlerimi sıkıyorum. her şey kader, eyvallah. "kader" denilip geçilen ihmallere, önlenebilir acılara ve sistemin ya da insan hatasının üzerinin örtülmesine duyulan büyük bir isyan. ben varım o yok, ben okula gidiyorum o bunu yapamıyor. ben eğleniyorum gülüyorum o bunu yapamıyor. çare yok elbette ama bazı şeyleri gerçekten önleyebilir miydik. kafayı yemek üzereyim. tamam büşra bunu yapma keşke deme. ama en azından sorumluluk alalım be. olur böyle hatalar mı. hadi oradan. bir şeyler yanlıştı. ne yanlıştı onu bile tespit edemeyecek kadar kırılgan mıyız, korkuyor muyuz. okey korkalım, hassaslaşalım, ağlayalım, yas tutalım, konuşamayalım. ama neden böyle oldu sorusuna cevap üretebilelim. çok üzücü bunu demek biliyorum. neden sorusuna cevap verebilelim ki tekrar bir kişi daha sırf mağaraya girdiği için tek başına kalmasın . bir daha aynı acı yaşanmasın diye gerçeğin üzerine gitme zorunluluğu.