Kral Köpek Ailesi

Haftasonu sürümüz uzun bir yürüyüşe çıkmıştı; havanın kokusu güzel, hafif rüzgarlı, güneş ışıkları içlerine işliyordu… O sırada Pervasız Köpek, çalıların arasına burnunu daldırıp garip biçimli bir dal buldu. İlk bakışta sıradan sanılan, iki farklı uzunlukta kolları vardı, biri kısa ve kıvrımlı, diğeri uzun ve esnek. Üstü çamurla kaplıydı, sanki dal değil de toprağın içinden yeni kaçmış bir canlı gibi. Köpeklerin pençeleri değdikçe, sallandıkça üstündeki çamur döküldü, döküldükçe altından pürüzsüz, kızıl bir kök gövdesi çıktı. Sürünün içinde bir uğultu yükseldi — o dal herkesin dikkatini çekti.

Bu sürüde belirgin bir lider yoktu denge karşılıklı saygıyla kurulurdu. Bu yüzden dal birinin değil, herkesin sayılırdı. Köpekler sırayla kokladı, taşıdı, birbirinin ağzından almadan, birbirine baskı yapmadan döndü durdu.

Gezinti bittiğinde, sürü yaşadıkları yere döndü. Yemeklerini yediler; sonra iletişimin saygı yüzü olan yan yüzlerini dönerek, sürü içi sakinlik ritüellerine oturdular. Dal da kenarda unutulmuş gibiydi… ta ki içlerinden biri, tekrar getirene kadar.

Dal ortaya çıkar çıkmaz sürüde yeniden bir kıpırdanma oldu. Kuyruklar hafif havada, kulaklar tetikte. Ama bu defa sürüye yeni katılmış, henüz kimsenin saygısını tam olarak kazanmamış bir köpek vardı aralarında. Sıra ona geldiğinde dalı sadece sırayla koklamak değil, tamamen el koymak istedi. Sanki “bu dal artık benim” demek ister gibi bakışını sertleştirdi, gövdesini gerdi. Bu hareket sürüde kabul görmez. Çünkü saygılı bir sürüde, bireysel bir sahiplenme yetkisiz bir kalkışmadır. Tam o anda sürünün Muhabbetçi Köpeği bir adım attı. Baskılaması yumuşak ama net. Ne kavga çıkardı ne tehdit savurdu; sadece davranışı kesip akışı yeniden doğru raya soktu. Birkaç saniyede dal tekrar herkesin dalı oldu. Sakinlik geri döndü. Sürüde düzen bozulmadan aktı.

Yetkisiz köpek, o an fark etti: burada kimse kimseden üstün değil; sürü, dengede durdukça sürü olur. O da herkes gibi olmanın ağırlığını biraz omuzlarında hissetti, belki içi biraz buruk, ama bu da sürüde olmayı öğrenmenin doğal bir parçası.

Ve böylece sürümüz, pürüzsüz kızıl dalları, çamurdan arınmış kokuları ve birbirine tutunan görünmez bağlarıyla, mutlu bir şekilde yaşamaya devam etti.